Seda
@Seda_book
Aslında her insan bir romandır ve biraz da kahramandır. Gün gelir anlar ki harcadığı tek şey hayalleri değil,zamandır.
~Cengiz Aytmatov~
Ötekiler de benim gibi yalvarmış mıydı? Masum olmalarına rağmen yalvarışları karşılıksız kalmışken benimki neden duyulacaktı ki?
Reklam
Çocuk 1953 Noelinden hemen önce doğdu.
Küçük bir kız.
"Onu vermeden önce ismini koymak ister misin?"
Büyük bir zevkle kabul ettim
"Çok teşekkürler." Dedim " O zaman Bay ve Bayan Hargrave e kızlarının isminin Heidi olduğunu söyleyebilirsiniz."
"Peki ya fark edilirsem"
" Orada bir depo var. Arkadaşın nerede olduğunu biliyor. Tüm üniformaları orada saklıyorlar. Senin için fazladan bir tane alabilir,sen de onunla buluşunca üstünü değiştirirsin.O zaman kimse seni fark etmez."
Yakalansın istiyordum. Başı derde girsin istiyordum.Belki de Kurt gibi uzaklara gönderilsin istiyordum.
"Peki bunu yapacağım. Yarın ona söylerim" Benim için bunların hepsi birer şakadan ibaretti. Ondan intikam almak için aklıma gelen önemsiz bir yoldu.
Sadece bir kaç gün sonra annem odamın kapısını açtı,gergin görünüyordu ve korkmuştu.
"Gretel,kardeşini gördün mü? Onu hiçbir yerde bulamıyorum."
Eğer çizgili pijamalı çocuğu okuduysanız ve ailesinin geride ne yaptığını merak ediyorsanız bu kitaba şans vermelisiniz.
İlk kitapta Bruno nun ölümü çok masum gerçekleşmişti ve o zaman çocukların saflığı çok iyi anlatılmıştı.
Bu kitap Gretel yani ablasından anlatılıyor. Bir nevi geride kalanların hikayesi.
91 yaşında olması beni şaşırtmıştı ve kitabı okurken Gretelden çoğunlukla nefret ediyordum. Onun kardeşine göre ne kadar masum olmadığını yeniden gördüm.Ama bazen de hak vermek gerekir. Bunu biliyorum çünkü çocukların savaşta yeri yoktur.
Kitapta en sevdiğim karakter Heidi oldu.Neden diye sorarsanız bazen bizim de çoğu şeyi unutmamız lazım.
Kitapta çoğu yer beni gerçekten şoka uğrattı.Ve en önemlisi Gretelin sonu istediğim gibi bitti.
Gretelin yaşamı bir çok sürprizi de bir araya getiriyor.
Keyifli okumalar dilerim
Reklam