Sürekli başkalarına bakan, onların kusurlarını arayan, eksiklerini inceleyen, ilişkilerini kurcalayan, bir müddet sonra kendine ait şeyleri göremez oluyor. Peşinden gittiği olumsuzluklara benzemeye başlıyor.
Duyduklarımızla hareket edeceksek, gözlerimiz niye yaratıldı? Hep akıl yürüteceksek, kalbimiz niçin var? İşte bunun için 'ilim ve irfan' diyoruz. Yani aklın ve kalbin bereketli uyumu…
Herkesin belirli dönemleri olur. Gerçekten dibi gördüm dediği, umudu kestiği. İşte o anlarda gerçek olan her şeyi buluyoruz bence. Gerçek dost, gerçek sevgi kimse üzüntüden ölmüyor belki ama o eşikte hayatından çıkardığın insanlar senin yeniden doğuşun oluyor sanki.
