Ah gençlik! Gençlik! Hiçbir şeyi umursamazsın, evrenin tüm hazinelerine sahipsin sanki, hüzün bile avutur seni, keder bile yakışır sana, kendine güvenin ve pervasızlığın sonsuzdur; şöyle dersin: "Yalnız ben varım! Bakın!" Oysa günlerin iz bırakmadan çabucak, sen bir şey anlamadan geçer, yok olur, güneşte mum gibi erir, kar gibi... Ama senin güzelliğinin bütün sırrı belki her şeyi yapabilmekte değil de her şeyi yapabileceğini düşünmekte, belki başka alanlarda kullanamadığın gücünü rüzgâra savurmakta, belki her birimizin kendini cidden savurgan saymasında, kendinde cidden "Zamanımı boşa harcamasaydım, neler neler yapardım!" deme hakkını görmesinde gizlidir...
Başkalarının en büyük sevinçlerinin sessiz ve kendinden emin tek kaynağı olmak insana haz verir; bir başkasına en derin acıları tattırmaktan da aynı hazzı duyabilir insan.