“Hafızanın bahçesi çoraklaşmaya başlayınca,”…” insan elde kalan son ağaçların ve güllerin üzerine şefkatle titrer. Kuruyup gitmesinler diye, sabahtan akşama kadar onları sulayıp okşuyorum: Hatırlıyorum, hatırlıyorum ki unutmayayım!”
…insanın bir derdi olduğunda sanki dermanını, çaresini bulacakmış gibi kime rastlasa anlatmak ister. Anlatacak insan bulamadığı taktirde de kendi kendine yahut taşlara, duvarlara anlatmaya mecbur olur.