"İnsanlara ölümü unutturan şey de çok zaman tûl-i emel(bitmeyen istekler)dir. Bütün fesatların ,kötülüklerin,fenalıkların başı da bu tûl-i emellerdir...
Konuşur.Kalbi olanlarla konuşur çiçek.Dağ taş , börtü böcek ,yer gök konuşur.Kalpleri yoktur ama konuşur.
.
Bir kütük ağlar hasretten mesela.
.
.
.
Bizim duyamıyor oluşumuz lâl etmez sarı çiçekleri.Biz "Bizim Yunus" olamadığımız için söylenenleri duymayız...
Bulmak için aramak lazım diyorlar,aramak için de kaybettiğini bilmek.Ruhuna üflenen nefesi kendi içinde kaybettiğini bilmeyen ,kendi dışında neyi arasa ne bulacak sanki?Bulsa ne olacak?Hem sadece kaybettiğini aramaz ki insan,bazen de bulunca fark eder onun hep aradığı şey olduğunu...