Sefe Demirel
@SefeDemirel
63 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
- [ ] Şevkat eğiliminin arkasındaki en büyük ön koşul cömertliktir eğer birisini cömertlik yoksa şefkat eğilimi de yoktur. cömertlik çünkü tutunmamayı getirir Tutunmama ise korkusuzluğu getirir eğer tutunduğunuz şey varsa ve kaybedeceğiniz şeyin adedini artırıyorsanız korkunuzda beraberinde artmaya başlar korkan birisinin şefkatli davranması mümkün müdür korkan birisi şefkatli davranamaz tam aksine agresif davranır yani şefkati öğrenmenin sırrı başta cömertliği öğrenmektir biz darma çalışırken tabii ki şevkat çalışıyoruz ama şefkat çalışırken önce cömertliği çalışıyoruz İlkadım cömertlikten geçiyor bize tutunmama özelliğini kazandırıyor ancak ancak tutunma özelliği geliştirdiğimizde şefkatle bir zihin geliştiriyoruz çünkü tutunmama aynı zamanda korkusuzluğu geliştiriyor korkusuzluk kabadayılık değil ben çok kabadayı oldum la korkusuz olmuyorsunuz korkusuzluk tutunmamayı başarabilmektir ancak bununla korkusuzluğa ulaşabiliyorsunuz işte bu korkusuzluğa ulaştığınızda o zaman şevkat duyabiliyorsunuz ve böyle bir şefkat olarak kendimize doğal olarak yönlendirilebiliyoruz böylece kendi ihtiyacımızı önce karşılayıp öncelikle başkalarının ihtiyaçlarını karşılamaya yanlışına düşmüyoruz. Kendi ihtiyaçlarımızı karşılamadan başkalarının ihtiyaçlarını karşılamaya çalıştığımızda beklenti oluştururuz beklenti tutunmaya getirir tutunma da öfkeyi /Cem Şen
En kof ceviz bile kırılmak ister. Olgun yemişler tutunamaz ağaca. Öyleyse kabuğum kırılacak diye hayıflanmamalıdır insan. Toprağa düşmemek için çırpınmamalıdır meyve. Düşün! bir şeyin geldiği yere dönmesi kadar Sevindirici ne olabilir? Tohumun ağaca, ağacın tohuma dönüşümünden başka bir şey değildir hayat.
Yani ölüm... Fakat insanlar ölüyü kefenledikleri gibi ölümü de kefenlemişlerdir ve kefenlenen her şey öldürücüdür. İnsana düşen tüm libaslarından soyunup öylece seyretmektir ölümü. Yani hayatı...Herkesin ağzında gevelediği; "ya öl ya ol" diye bir söz vardır. Oysa Kimse bilmez olmakla ölmenin aynı şey olduğunu. Ölümle savaşmak öldürür hayatı. Çünkü bu hayatla savaşmak demektir. İşte gerçek ölüm budur. Bu hakikati anlamayan kimse, yaşamı ölümle, ölümü de yaşamla kirletir Böylece bulandırır suyu ve su içilmez hale gelir. Tolstoy
Hiçbir yararı olmayacağını bile bile insan kalmanın çok önemli olduğunu düşünüyorsan, onları yendin demektir 1984/George Orwell
Baktığım YolŞiir
Güneşe koşmak için ayağım varmış
Filiz ekmek için kolum
En güzel çiçekleri koklamaya burnum
Gülmek icin dişim
Görmek için yolum varmış.
Uzun yoluma bakıp kalkmamışım.
Yol azalır düşünmemişim.
Özlerim ama ölmem görmemişim.
Duymamışım yolun sonundaki
"Koş gel yol biter!" diyen sesleri
Ağlamışım geceler boyu yola bakıp
En güzel satırlarımı
Karanlıkta yazmışım.
Mürekkebim biter izsiz kalırım düşünmemişim
Bakmışım uzun yola ağlamışım.
Şansım dönmüş
Almış bir tren götürmüş yolun sonuna.
Gelmişim gerçek dünyaya.
Görmüşüm, sormuşum kendime
Ben ne yapmışım?
O yol yürürsem de bitermiş.
Neden bunca yıl bekleyip
Yolun sonuna seslenip ağlamışım?
Ben kendime ne yapmışım?
S.Feel
31.05.2020/00:45