"Başına gelenleri biraz da insan kendisi yaratıyor. Olması gerekenleri insanın kendisi çağırıyor ve bırakmıyor. İnsan böyledir. İlk andan itibaren varlığının ölümlü olduğunu bilse de bunu yapıyor. İnsan ve kaderi birbirlerine sıkı sıkı tutunur, birbirlerini çağırır ve biçimlendirir.”
“Hayatım tıpkı depremle ikiye bölünen bir toprak parçası gibi ikiye bölünmüştü; bir tarafta çocukluğum, sen ve geçmişe ait her şey, diğer tarafta içinde dolaşmak mecburiyetinde olduğum yarı karanlık, büyük salon; yaşamımın artakalan kısmı.”
“Eğer günün birinde tekrar geleceğini bilmeseydim, belki de ben seni Londra'daki evinde ya da Tropikler'de veya cehennemin başka bir ucunda bulmak üzere yola koyulacaktım.”