Selenaky
@Selenaky
66 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Çınarcık'da kumsalda dalga sesleri,deniz kokusu ve kurduğum birkaç hayal ile yarın görüşeceğimize dair güneşi uğurlarken tanıştık Livaneli ile..İlk tanışmamız değildi aslında daha öncesinde
Reklam
Söyleyecek bir şey bulamadığımda seni nasıl hatırlayacağım gelir aklıma.Ve bilirsin ki sana hep seninle veda ederim.Bu yüzdendir ki...
"Bunun bir önemi yok, ben senin için şarkılarıma devam edeceğim, çünkü ne mutlu ki özlemin anlamını biliyorum hala."
Bazen okuduğum onca satır içinde öyle bir yerden dokunur ki kitap kalbime..Eğer bir yerde bir şekilde adını duyarsam kitabın kendisinden çok sözlerini hatırlarım. O halde sana seninle veda edelim.
Bitti mi? Ne budalaca bir söz! Neden bitsin? Bitti veya hiç, aynı şeydir. Yaratılan bir şeyi zorla elimizden alıp bir hiç haline getirdikten sonra,sonsuz yaratılış ne demek oluyor ? "İşte artık Bitti!" demenin anlamı nedir? Bu, sanki "Hiç var olmamıştı." demek gibi bir şeydir! Oysa her şey, var olarak ortada dolaşıyor. Bu nedenle ben, sonsuz boşluğu çok seviyorum.
Bir kurdun gözünden dünyayı izliyoruz. Onunla doğuyoruz.Ilk önce ailemizi sonra da evreni tanıyoruz. Büyüyoruz. İlk önce ailemiz, sonra ailenizden geri kalanlarla. Sonra da ailemiz olmaya zorlananlarla. Ve en sonunda gerçekten ailemiz olanlarla, büyüyoruz. Öğreniyoruz...Kötülük öğretildiği için kötülüğü, mücadele etmek zorunda bırakıldığımız için savaşmayı. Şiddete maruz kaldığımız için dövüşmeyi. Ve öğrenemiyoruz. Sevilmediğimiz için sevgiyi. Hep cezalandırıldığız için ödüllendirilmeyi.İnanıyoruz. Dünyaya gözlerimizi hangi canlının ruhunda açarsak açalım hayatta kalmaya. Yaşamaya. Ne olursa olsun yaşamaya... Ve biliyoruz. Güçlünün zayıfı ezdiğini.
Benim için hep yuvasından ilk defa çıkıp kırlarda yuvarlandığın yavru kurt olarak kalacaksın beyaz diş...Hayata daha önce senin türünden birinin gözleriyle bakmayı denemiştim. Mucize gibiydi. Ama artık sadece denemiyorum. Sayende anlıyorum da. Sanırım fazlasıyla bağlandım sana. Kim bilir belki bir parçamı seninle bıraktım okurken ya da sen bıraktın kendini bana anlatırken.
Sirius'a ithafen...
Birbirini tamamlayan ama bir o kadar da birbirleri için engel olan iki arkadaşın yolculuğunun anlatıldığı bir roman.Her koşulda ve tüm şartlara rağmen birlikte yol alan, hayal kuran bu ikili umduklarından çok daha kısa bir sürede hayallerinin gerçek olma ihtimali ile yüz yüze gelirler.Bu yolda onlara eşlik etmek isteyen yine özellikleri ile birbirlerinden bir o kadar farklı insanlarla tanışacaklardır.Kitaptan çıkarılacak çok fazla mesaj var.Yalnızlık, umut, hayal, dostluk, iyilik ve gereksinimlerden doğan ihtiyaçlar... Ama benim özellikle dikkat ettiğim kısım... "Her nasıl ki hayalimizin gerçekleşme ihtimaline karşı birbirimize bu denli tutunup birlik olabiliyorsak bir o kadar da gerçekleşmemesi için birbirimizden uzaklaşıyoruz."
Bu hayallerin hepimiz için gerçek olmasını istiyoruz. Başarı, para, mutluluk, lüks...Kimimize göre küçük kimimize göre büyük... Ne varsa istiyoruz. Bunu diğerlerinin de istediğini biliyoruz. Ama çok azımız başarılı olur değil mi... Buna sığınıyor olabilir miyiz?
Hep beraber başarılı olamıyorsak ya da yalnızca 'Ben' başarılı olamıyorsam benim gibi bu hayali kurup bașaramayanları düșünmeliyim. Ben yapamadım çünkü. Gerçek olan şu. 'Ben' ile doğup 'Biz' ile büyüyen başarısızlıklarımız var bizim.
Keyifli okumalar dilerim.
Reklam