“İnsan kendini eleştirebilir, üzülebilir, yenilmiş hissedebilir, ama kendine acımak… Hayır, bu olmamalı. İnsan kendine acımamalı. İşte işkenceciler bunu ister; ruhunu zayıflatıp seni kendi gölgene bağlamak.”
...sömürünün her türlüsü insanın ruhunu sakatlamakla,onu ölüme alıştırmakla başlar, öyle kurulur egemenlik , başka türlü köle , köle olmaz. Ve sürer ruhun zorla sakatlanışı gitgide artarak , kölenin sağduyusu deliliğe dönüşene dek.
Ve elbette bizde de bir çok kusur vardır... Ama asıl sorun şu ki bir insana kusurlarını gösterdiğinizde sizi bir bok zanneder. Ya da kendinizi bir bok sandığınızı zanneder. Ya da en iyi ihtimalle sizi kendinden değerli görür fakat bunun için sizden kaçar, ki siz de onu değerli görün aklınız başınıza gelsin de kovalayın diye uğraşır. Saçma sapan işler :D Hacı kafan mı güzel, bi sal ya, rahat ol dizi mi çekiyoruz burada...