Lüzumlu lüzumsuz alışveriş yapan insanlar aslında sandıklarından çok daha bilgedir- para verdikleri o ıvır zıvırlar , kendi düşlerinin küçültülmüş halleridir aslında. Bir şeye sahip olmanın zevkini tadan çocuklar gibidirler.
Olduğum şeyle olmadığım şey arasında, hayal ettiğim şeyle hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum, birer hiç olan şeylerin ortasındaki soyut ve tensel noktayım.
Bir keresinde bir çocuğun ağlamak üzere olduğunu anlatmak için yetişkinler, yani aptal insanlar gibi "canım ağlamak istiyor" yerine " canım gözyaşı istiyor" dediğini duydum.