Bazı insanlar vardır, hayatları boyunca ilerlemek, öğrenmek, fethetmek, keşfetmek, iyileştirmek için kendilerini eziyet ederler ve sonunda sadece onları dünyaya savurmuş olan titreşimi aramış olduklarını fark ederler.
Anımsamamak için tutkuyla kendini okumaya, çalışmaya verdiğin gençlik günlerinde olduğu gibi hınç içinde büyüyor, yaran kanıyor, hayal kırıklığı seni yok ediyor, zehirliyor olsaydı, dönmezdin. Evet o zamanlar ondan nefret ediyordun. Bedeninin en ufak gözeneğine dek bütün düşüncelerin bütün duygularınla nefret ediyordun.
Kolay değil öyle düşündüğün kadar bu, dişlerim tadını sayıklıyor hala, kurtulmak istiyorsan öp beni, bir daha kaybolalım önce, şiirsiz unutamayız yaşadığımız o ıssız kavuşmayı, ağız ağıza geçişi, dilin yutuluşunu; teklifin buysa şiirimizin bir adı olmalı sevgilim,Kan ve Diş..