Herşey değişmişti. Aile artık doğru dürüst bir aile değildi, mesleğin,işin hiçbir geçerliliği kalmamıştı, aşıklar birbirlerini alelacele, yetişkinler bakmazken tatlıyı ağzına tıkıştırıp sonra da dışarı, sokağa,kargaşaya, oyuna koşan çocuklar gibi seviyorlardı. Her şey dağılıyordu; ev gibi insan ilişkileri de.
Gerçeğin ne olduğunu, iyileşme ve mutluluk becerisinin nasıl kazanılacağını soruyorsun. Söyleyeyim azizim. İki şeyle: Tevazu ve kendini tanıma. İşin sırrı bu.