Hayatı olduğu gibi kabul etmeli ve ona ne birşey ilave etmeli, ne de ondan birşey eksiltmeli... Bazı şeyler vardır,canımızı sıkar ;"Bu neden böyle? Böyle şeyleri dünya dan kaldırmalı!" deriz Bazı şeyler de mevcut değildir. İçimizden bunların olmasını ister,hatta bu uğurda çalışırız. İkisi de saçma ve faydasızdır. İnsan dediğin mahlûk hiçbir şeyi değiştiremez. Bunun için gönlünün rahat olmasını istersen,gördüğün fenalıkların bir hikmeti olduğunu düşün ve yeryüzünde olmayan iyilikleri oraya getirmek sevdasına kapılma... Sonra en mühimi:Kendini halinden şikâyet etmeye alıştırma! Ömrünün sonuna kadar dövünsen de bu hayatın cefası tükenmez;kendine etmiş olursun.
Kendinde her şeyi yapabilecek kuvveti görmek,sonra yapılacak hiçbir şey bulamamak... Tükenmek bilmez bir sabırla bir meçhulü beklemek... Nihayet bütün bunları sisli bir havadaki ağaçlar gibi belli belirsiz, karışık bir şekilde hissetmek... Bu,uzun zamandır dayanılır şeylerden değildi.