Oysa hep karanlık bırakılmışım; gözlerim alışamıyor kendime. Şaşkınlığım sürekli. Hep bilmediğim bir yanım var. Bazen bir anlatım ögesi oluyor bu bilinmez karanlığım/yanım. Ben kendime bile tanık olamıyorum bu yüzden. Ben çekemiyorum kendimi, kendimden...
ve gene biliyorum ki, çok güçtür eşiğine gelinmiş kapılardan, bir gecelik diyet ödeyip yüzgeri dönmek ve döndüğünde beni bulamayacağını kuvvetle bilerek, şimdiden bir pusula bırakıyorum kapıya, okunması kolay bir yazıyla:
ayrılık!