Herkes herkesten öcünü almalıdır. Alınmayan öçler insanın kendisinden aldıklarına dönüşür. İyilik iyiliği, kötülük kötülüğü hak eder. Bu kadar basit. Kötüye de iyi verirsen, iyiye verecek bir şeyin kalmaz.
Öznesini kaybeden insanlardan söz ediyorduk. “Sen” diyecek birisi olmamaktan fenası, ortada bir “ben” kalmamasıydı, hepsinden beteri ve belki de her şeyin nedeni bir “o” yoktu. Yani ideal, yani sebep.