Bugün tam 6 ay oldu.
Geçtiğimiz 6 ay yeri doldurulamaz olan o yokluğun çok şey öğretti Annem..
Birlikte en çok yemek yemeği
Derinlemesine bıkıp usanmadan beni dinleyip telkin edip kahveler içmeyi
Hep date çıkmayı :)
Ne çok severmişiz..
Pahalı şaşalı mekanlar duruşuna yakışsa da hiç sevmezdi dostlar..
Hep salaş küçük sıcacık yerleri daha çok benimserdi..
Onu tarif etmek mümkün değil,
Onun o hoş görüsünü
Nezaketini merhametini
Keşke demek hiç istemem ama ;
Daha BİR başka daha güzel sevebilir mişim..
Keşke sevmenin bir başka yolları olsaymışta daha bir başka sevseymişim seni
Daha çok daha güzel daha daha daha..
Her anım hastayken de seninleydi
Eksikliklerim çoktu çok çok..
Aman sen görme diye o gün canımın sıkkınlığını köşe kapmaca oynar yine de anlardın halimden..
“Var sende bir haller annem hadi hayırlısı bakalım” dediğin
Hiç kimse de bulamıyorum o nezaketini hoş görünü sakinliğini duruluğunu..
Her hafta getirdiğim çiçekleri yalnızca sen biliyorsun:)
Her ay çıktığımız yemekleri..
Her pazar yaptığımız ızgara günlerini..
Derinlemesine ettiğimiz sohbetleri atışmakarımızı
Çağ farkı olsa da aramızda anlaşmazlıkları bırakıp sırf gönlüm olsun diye sevdiğim şeylere saygı duyup onlara dikkat etmelerini..
Ha keza bende..
Bensiz asla yemek yememeni..
Saat kaç olursa olsun beklemeni rutin nimet dedikleri çok doğru
Geçtiğimiz 6 ay benim için öğretici oldu hâlen daha oluyor,
Sahte dostlarımı görüyorum