İnsan karanlıktayken elini uzattığı her şeye sıkıca tutunur, ışığa kavuştukça tutunduklarını unutur. İçinde bulunduğu hâlden kurtulmak için birine tutunan insan da hâli iyileştikçe tutunduğu kimseyi görmez olur. Vefânın hası,hâl ve vakit yerindeyken anlaşılır
Dünya,kendi için savaşanları,mağlup etmekle meşhurdur çünkü; herkesi cezbeder ve fakat kimseye yâr olmaz. Bazen kılıcı kınına koymalı, kadere teslim olmalı. Nihayetsiz hırs, sahibini tüketir.