Kimi hayatımıza merhem olur gelir, kimi de tuz basar en derin yaraya. Ben kimsenin “geçerken uğramıştım” diyerek hayatımıza girdiğini sanmıyorum. Kapı çalınır ve kimi misafir, kimi ev sahibi gibi yerleşir hayatımıza.
Ama giderken herkes bir iz bırakır. Kimi sıcak bir çay bardağı gibi avucumuzda unutulur, kimi kırık bir cam parçası gibi içimize batar, her daim sızlar.
Belki sen de, ben de hepimiz de birilerinin dersi,şifası, yarası, devası, revâsı olmaya geldik.Birinin gülüşü olurken, başkasının sessizliği, birinin güneşiyken başkasının gölgesi olduk. Çünkü insan insanın imtihanıdır. Cevaplar sadece yaşanmışlıklarda saklıdır.