Trajik günler, trajik olmayan öteki günler gibi başlarlar. Bir rutindesindir, senin kişisel rutinindir bu ama gün gelir hayat seni var olduğunu bilmediğin bir yere ve zamana fırlatıverir. O sesi son kez işiteceksin, o yüzü son kez göreceksindir ama sen bunu bilmezsin ve günlerin sıradanlığı içinde yaşarsın.
Sabahları uyanıyor ve keskin bir çaresizlik içinde buluyordum kendimi.
Nereye sürükleniyor bu dünya? diye soruyordum kendime.
Peki ben nereye sürükleniyorum?
Ve artık kendime yanıt veremiyordum.