Şevval
@SevvalA
Yazmaktan utanan ve utandıkça yazamayan.
Lisans
Üniversite
Antalya
73 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
Jack London’dan okuduğum ilk kitap Vahşetin Çağrısı... Heyecanla Buck’ın hikayesine sarılıyorum. Hayat akışımdan kaynaklanan geniş bir zaman diliminde kitabı okusam da asla kopukluk hissetmediğim bir eser. Bunun sebebiniyse London’un bu kitabındaki sade kalem tarzına bağlıyorum. Her kelimesi ağır bir taşın kımıldatılmaz hali gibi cümledeki olması gerektiği yerde, kendinden emin bir edayla okunmayı bekliyor. Okuyucu seçmeden herkesin okuyup anlayacağı bir biçimde yoğurulmuş bir eser. Her bir sayfanın gözümde tiyatro sahnesi gibi canlandığı ve okuduklarım arasında bunu en iyi yapan kitaplar arasında olduğunu yadsıyamayacağım bir gerçek.
Melez bir tür olan Buck adlı köpeğin kendi doğasından koparılıp canlı bir süs olarak biçimlendirilen kaderininin sayfalar ilerledikçe değişmesi kitabın asıl konusu. Doğanın Buck’ı içine çekme arzusu ve onun insanlara olan itaatinin kendi hayatından daha ağır basmasıyla buna direnmesi...
Dünyadaki her canlı varlığın bir ruhu ve benliğinin olması ve bunların kalbinin en derinlerinde kıpırdamasını bu kitapta çok anlaşılır bir şekilde işleniyor. Buck doğayla bütünleşmek için can atıyor!
London’un üçüncü bir bakış açısıyla yazması bana göre kitabın daha da oturmasını sağlamış. Dışardan birinin anlatımıyla okumak sadece Buck’ın hikayesini anlamak değil onu diğerlerinin yanında nasıl parlağını da görmeyi sağlıyor. Vahşetin Çağrısı’nı okumak Beyaz Dişi anlamak içinde güzel bir temel oluşturulmasını sağladığını bir yerden okumuştum. Ve bu tavsiyeyi gerçekleştirmekle fark ettim ki ben artık Beyaz Dişi okumak için hazırım.
Reklam
Kitabı beğendiğim için bayılarak okumadım ancak bitirmek için de okumadığımı söylemem gerekiyor. Yüzyıllık Yalnızlık sade bir dille, çok fazla dalgalanma yapmayıp düz ilerleyen ancak bana göre büyük bir ustalıkla yazılan bir eser. Çünkü daha 50-70 sayfasını okuduğumda, okuduğum yere kadar büyük bir roman çıkacağını ve yazarın ne kadar çok şey anlattığını düşünmüştüm. Bu romanın sonu nereye varacak diye bekleyerek okudum sonunu diyebilirim. Sona geldiğimde ise büyük bir şaşırma yaşadım kendimce. Macondo köyünü kuran bir sülaledenin ilk kanı taşıyan kişiden kanın son sahibine kadarki kişileri ve olayları anlatıyor roman. Kitapta bazı gerçek dışı olaylar yaşanıyor ancak bu da romanı daha da güzel kılıyor kanımca.
Kitabın kısaca konusu; Bir baronun tatilini kısa bir flörtle canlandırmak istemesi. Kaldığı otelde çocuklu bir kadını gözüne kestiren baron, kadına ulaşmak için çocuğa yaklaşması ve bunla birlikte
Hayatının günlük rutininden sıkılan ve bu sebeple intihar eden bir kız... İntihar amacıyla kapanan gözlerini Villete'de açmasıyla bambaşka düşüncelerle tekrardan doğması...
Romandaki en can alıcı noktaysa Veronika'nın kendi kafasındaki duvarları kırması; bunu yapmasının tek sebebiyse en kısa zamanda öleceğini bilmesi.
Kendimizi kısıtlamanın ve bunu yaparken de benliğimizi yıpratmanın ne anlamı olabilir? İnsanların bize hiçbir yararı olmadığı halde beğenilerini ve övgülerini kazanmak için boşa enerji ve çaba harcamanın ne anlamı var? Neden kendini mutlu etmek için yaşamıyor insan?
Tezini tamamlaması için kobay olarak aradığı insanı bulan Doktor... Sağlam bir kalbi olmasına rağmen yapay kalp krizleri geçiren, öleceğine inanmış ve kaderine boyun eğmiş, eskiden ölmek için haplar içen ancak öleceğine inandığı için artık yaşama duygusunun filiz çıkardığı bir kız...
Elimizden ne alındıysa ona karşı daha çok istek duymamızın kaçınılmaz gerçeği...
Aşık olduğu şizofrenle birlikde olmak için çırpınan Veronika, son günlerini dolu dolu yaşamak için şizofren tanısı konulmuş Eduard'la Villete'den kaçarak hayat defterinin son olarak bildiği sayfalarını değerli anlarla doldurması...
Hayatın ve içinde bulunduğumuz her saniyenin önemi...
Mükemmel bir anlatı, olay örgüsü, karakter tanımı ve romanın hissedilmesi; gerçekten demlene demlene okunması gereken bir roman, bana göreyse en iyi kitaplar listesine girmeyi hakkeden bir yapıt.
Tezer Özlü, kendimle uyuşturduğum, her cümlesinde bir beni bulduğum ve benim için çok farklı bir yeri olan kadın. Onu okuduğumda; doğduğum an ayak bileğime takılan pranganın derimi zedelemesindeki acıyı daha yoğun hissediyorum.
Özlü'nün düşüncelerinde hastalığının büyük payı var bana göre. Ancak en ilginç tarafıysa düşüncelerinin hastalıklı bir ruhtan çıktığının bir izi olmaması. İnsanlar tarafından hasta olarak algılanan ve bu yüzden büyük acılar çekmesi beni üzen şeylerden biriydi. Özlü'nün tutkunu oldu yazar Pavese için çıktığı yolculuk, bu yolculukda zaman kaygısının olmaması, her şeyi yoluna bırakması, tek başına güçlü kalabilmesi beni hem şaşırttı hem de olmak istediğim kişiyi gördüm.
Aslına bakarsak Tezer Özlü'nün en büyük özelliklerinden birisi de güçlü gözlemi sanırsam. Zor denk gelinecek bir betimlemesi var. Depresif, keskin ve acılarla yoğurularak olgunlaşmış bir kalemi var.
Ve en büyük keşkem ise Özlü'nün varlığına yetişememek, onu bir kez görüp gözlerine bakabilmek.
Reklam