Meğer benmişim bütün muamma
Çölden geçip atlarını kaybeden
Yolların karanlık ve dalgın seyrettiği
O çok yüzlü, yangın gözlü ıstırap
O kötürüm bezirgân benmişim
Yarım kalmış bir ömrün bahçesinde
Gül olmuş sararmışım, gül olmuş tükenmişim
Orada zihnimin bir köşesinde olduğu gibi kalacaktı. Hayatımda birçok şeyler daha beni korkutabilir, başıma türlü felâketler gelebilirdi. Fakat en müthişi, onu kaybetmek ihtimali ve bunun korkusu artık yoktu.