Sonra dedim. Hep sonralar var.Gecenin sabahı olmazken sessiz çığlıklarda boğuluruz. Hayatımız boyunca neyin peşindeyiz ? Bizi yakıp yıkan paramparça eden hayat düzeni farklı hikayeleri olan insanların birbirlerini bulmasıyla başlıyor. Biz paramparça hayatlarımızda küçük sevinçler arayan insanlarız. En üzücü tarafı ise küçük sevinçlerin büyük sandığımız büyük yerlere koyduğumuz insanların bize ayıracak yerinin olmaması. Peşinden gittiğimiz yolda düşündüğümüz parçalar. Her parça düştükçe bir kez daha sona yaklaşıyoruz. Korktuğumuz o son belki de çok yakındır...