Yağmur Şire
@SiYagmur
Yolu aydınlatan ışıkları alıp yanımızda götüremeyiz. Böyle davranırsak sırt çantalarımız fenerlerle dolup taşar. Ne kadar "ışık" taşısak da bize eşlik edecek kimseyi bulamayız. Işık neye yarar o zaman? Paulo coelho
149 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
" O işin başarılmasının imkansız olduğunu bilmedikleri için başardılar."
Giulia henüz küçük bor çocukken okuyup sevdiği Mark Twain'in bu cümlesini hiç unutmadı.
Reklam
Uyumayı oldum olası severdi, üçte birinin uykuda uçup yittiği hayat gayet dürüst davranmaktaydı; her iki saatlik zahmet ve yanlışlığa karşı bir saatlik saadet dolu hiçlik, pek de kötü bir anlaşma sayılmazdı.
Öteden beri kederin en yorucu duygu olduğunu düşünürdüm. Fakat şimdi en yorucusunun öfke olduğunu anlamıştım.
Koşarak arabama gittim. Çalışırken köpeği nerede tutuyordu? Mutfakta yatıp uyuyabileceği bir pufu mu vardı, kemirecek kemiği, suyu yenilenen yassı bir kabı? Mutlu muydu? Köpekler mutlu olur muydu? Mutluluğun bir yükümlülük olduğu inancı gelmiş geçmiş en aptalca fikirdi belki de.
İşleri yaratanın da yüklenenin de kendimiz olduğunu gayet iyi anlayıp onlarla uğraşmaktan ve onlar tarafından alıkonmaktan kurtulacağımız bir gün elbet gelecek. Çalışmak: birikim yapmak, hiçbir kariyer fırsatını kaçırmamak için hep pusuda beklemek, bir mevkiye göz dikmek, iş yetiştirmek, rakipleri düşünüp endişelenmek. Bunu yap, şunu görmeye git, öbürünü davet et: sosyal ilişkilerdeki baskılar, kültürel modalar, iş yoğunluğu... Her zaman bir şeyler yapmak, peki ya "olmak"? Bunu sonraya bırakırız çünkü hep daha iyisi, daha acili, daha öncelikli olanı vardır. Var olmak yarına kadar bekleyebilir. Ancak yarın da öbür günün işlerini getirir. Bitmeyen karanlık bir tünel. Ve buna yaşamak derler. Bu öylesine baskındır ki boş zamanlarda bile bu takıntılı durumun izleri görülür: aşırı derecede spor yapmak, uyarıcılar yardımıyla dinlenmek, pahalı akşam yemekleri, yoğun gece hayatı, ateş pahası tatiller. Bu tünelden insan ya melankoliyle ya da ölümle çıkar.
Reklam