Bir daha gülüşümü, uzun uzun konuşmalarımı, komik sorularımı, seni güldürdüğüm anları, sana parlayan gözlerimi asla göremeyeceksin. Sevgimi varlığımı ve sana açtığım ışığı hissedemeyeceksin. Kararınla mutlu ol.
Dostoyevski "İnsancıklar" adlı kitabında: "Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu." diyor.
İnsanın içine atmasının, güçlü görünmeye çalışmasının en yorucu hali bu olsa gerek.