Kahrolası zamanınızla bana
yaptığınız eziyet yetmedi mi? İğrenç bir şey
bu! Ne zamanmış? Ne zaman! Bir gün
yetmiyor mu bu size, bir gün dilsiz oldu, bir
gün ben kör oldum, bir gün sağır olacağız, bir
gün doğduk, bir gün öleceğiz, aynı gün, aynı
an, yetmiyor mu bu size? [Daha sakin.]
Mezarın üstünde doğuruyorlar, bir an gün
işiyor, sonra bir kez daha gece oluyor.
Kulaklarımızda çınlayan şu
yardım çığlıkları bütün insanlığa yöneltilmiş!
Ama burada, zamanın bu anında, istesek de
istemesek de bütün insanlık biziz. Çok geç
olmadan bundan yararlanalım! Zalimce bir
alın yazısının bize layık gördüğü iğrenç,
güruhu hakkıyla temsil edelim! Ne dersin?
VLADIMIR
Nihayet! [Estragon kalkıp, iki elinde birer
çizme teki, Vladimir'e doğru gider. Çizmeyi
sahnenin önüne bırakır, doğrulur, aya bakıp
düşünceye dalar.] Ne yapıyorsun?
ESTRAGON Yorgunluktan sararmış.
VLADIMIR Ha?
ESTRAGON Gökyüzüne tırmanıp bizim gibilere
bakmaktan yorulmuş.