Sema
@Sildes
3 Kasım
38 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
RomanEdebiyat & Roman
Dostoyevski, romandaki karakterlerden biri için; "gökle uçurumun dibini aynı anda seyredebilecek tabiatta"
şeklinde bir cümleye yer veriyor ve zannederim ki kendisi kitapta ele aldığı birçok konuyu tam olarak böyle bir yerden ele alıp yazmış.
Ne demeli büyükler boşuna büyük olmuyor.
Hemen hemen hayatın her alanında aldığını vermeyi düstur edinmiş biri olarak bu romana uygun bir açıklama yapmak istedim.
Kendi iç alemimin muvazene terazisi, herhangi bir ağırlıkla aleyhime kayıp muadele çıkarmaya müsait olduğundan, kitabı bitirip kapağını kapattığımda bir süre bu terazimde ağır gelen tarafın ne yönde durduğunu anlamaya çalıştım zira kitabın arka kapak yazısı da der ki;
“Huzur, gerçekte bizim iç hikayemizdir.”
Çok fazla tasvir olması ve kaleme alındığı dönem sebebiyle okunup anlaşılması oldukça güç olmasına rağmen değindiği konular, satıhta kalmayıp derinlere inişi ve kelimelerin ahenkle yan yana dizilişi beni mest etti dolayısıyla herhangi bir eleştiri yapmaktan ar ederim. (Bu arada ben baya edebiyat seviyormuşum)
*dikkat spoiler*
Emin bey ferahfeza için neyini üflerken ben de oradaydım ve alemlerden alemlere gark oldum, Nuran ve Mümtazın gözlerini birbirlerinden kaçırışlarını gördüm, Suat’ın ortamı huzursuz edişinden ben de rahatsız oldum ve İhsan beyi dinlerken ben de hayran olup boynumu büktüm.
Zweig’ın insanın düşüncelerinin ve ruhunun dehlizlerine kadar analiz yapabiliyor olması, üstelik bundan aldığı haz ve bunu tutku haline getirişi Zweig ile yolumu kesiştiren ve o yolda onunla yürümemi sağlayan şey. Çünkü; bazen analizi yapanın kendisi (hatta genellikle), bazen analizi yaptığı karakterin kendisi oluyorum (amok koşucusunda bu böyle oldu) ve bu Zweig’ın bana en az benim kadar yakın bazen de bi o kadar uzak olduğunu hissettiriyor. Amok koşucusunda da hem karakterin ruhani anlatısında ki derinlik hem de kendimde bulduğum şeylere mest oldum diyebilirim.
