Enver
@Simdiveburada
147 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Gülümsemek istedi, acısı geçti sanırlar diye cesaret edemedi.
Çocukken hayat, koptuğu yerden daha kolay bağlanıveriyordu.
Hayat kimsenin ağız dolusu gülmesine,
"Oh ne rahat," deyip keyif etmesine izin vermezdi. Bilmedikleri şey değildi.
Kime sarılsa hep kolları bağrında bir başına kaldığı için, nerede üç gün mutluluk görse oraya yıldırımlar düştüğü için, çocukluğun çocukken sürmesine hayat bir türlü müsaade etmediği için kendini suçluyordu o küçücük aklıyla.
"Unuttuğumuz hatıralar nereye gidiyor?" diye sordu.
İbo şaşırdı kaldı. "Bilmem," dedi çaresiz, "belki de hatıramızdan silindikten sonra yüzümüzde çizgi oluyorlardır."