Neden kaçıyoruz, neyle yüzleşmekten korkuyoruz. Niye düşünmeyi bile sürekli erteliyoruz.Yaşıyoruz işte niye kabullenemiyoruz...
Neden kendimizi hep köşeli,sınırları, kuralları olan güçlü biriymiş gibi gösterme çabamız var.
Neden farklı olma çabamız var oysa herkesin içindeki savaş aynı( yani çok benziyoruz.)
Hiç bilmediğimiz sokaktan geçerken perdesi kapalı,içinde ne yaşandığıyla alakalı hiç bir fikrimizin olmadığı evlerde kendimizi bulmamız çok mümkün.Oysa ışığının yanması bile içimizi ısıtmıştı...
Kim bilir ne karanlıklar gizli o ışıkların ardında, içinde bizimle aynı savaşı veren birini buluruz belki de ..
Sevildikçe sevgiyi gördükçe yıkılacak olan duvarlar inşa ediyoruz,
zamanla esnetilen kurallar, ama biz bunları inşa ederken kendimizden ödün veriyoruz, zaman kaybediyoruz.
Ne gerek var ki bir gün yıkılmayacak mı zaten? kime şov yapıyoruz.
Küçük bir anın vermiş olduğu keyif'in acısını aylarca çekiyoruz, belki de sorguluyoruz altında yatan sebebi...
Kendi elimizle yarattığımız güçlü görünen yalnız mutsuzlardan oluyoruz...