Dicle
@Simorg
Maviye sevdalı yüreğimiz bir de kekik kokusuna.
19 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
İçimizi dökerken insanların ne dertleri var kolu olmayan bacağı olmayan insanlar var bide iyi tarafından bak gibi cümlelerle teselli olduğumuzu düşünüyoruz.Ve duygularımızı yaşamak yerine rafa kaldırıyoruz.Fakat bu ve buna benzer iyiye odaklı süslü cümleler yaşadığımız ve belliki içimizde tutamadığımız büyüklükte duyguları bastırıp biriktirmekten ve içimizde kocaman bir çöplük yaratmaktan başka bişey değil.Yaşadığımız ve bizi hasta edecek büyüklükteki duygulara haksızlık etmiş olmuyor muyuz,onları küçümseyerek kendimizi de yok saymış olmuyor muyuz ?
Neslican tay vardı mesela sol bacağı yaşadığı hastalık nedeniyle kesilmişti ama o olmayan sol bacağını da hayatını da seviyordu kendiyle ve duygularıyla barışmıştı ben bütün bedenimle yaşamayı sevmiyorum mesela... kıyaslandığım hayatlardan daha mutsuzum belki de...
Ne kendimle ne de duygularımla barışığım mesela...
Yaşamak istiyorsak öncelikle var olan ve rafa kaldırdığımız duyguları yaşamakla başlamalıyız belki de...
Bunu da bizi anlamak için çaba sarf etmeyen dinlemeyi zaman kaybı görüp tasarruf etmek amaçlı kalıplaşmış cümleleri ısıtıp ısıtıp önümüze koyan insanları sesize almakla başarabiliriz sanırım...
Bir iç döküş
Hayat telaşına kapılıp kaybolduğumun farkında bile olmadığım zamanlarda ne çok şey kaybettim ne büyük değerlerden yoksun kaldım ne büyük yaralar açıldı kalbimde... doldurulamaz boşluklar, nefes kesen özlem duygularıyla baş etmeye çalıştım ne çok yalnız kaldım ne çok kendimle baş başa bırakıldım bu süreçte,
bir çok şeyi de öğrendim tabi hiç tatmadıgım duygularla tanıştım. Duyduğum ama tecrübe etmediğim kavramlarla tanıştım:ölüm gibi yalnızlığın en somut hali gibi özlem gibi çaresizlik, acımasızlık gibi bir çok kavramlarla...
Hayatı öğrenmek bana hiç iyi gelmedi.İyi olan duygularmı renkli hayallerimin rengini giderek aldı benden babamı da tabi...
Hayat büyük bir acı yaşamayana kadar anlaşılmıyormuş öbür türlü hep dünyevi hayatın saçma telaşının için de yarınların peşinde koşarken buluyoruz kendimizi...
Oysa yarınlarda bulamayacağımız ne çok şey kaybediyoruz bu günlerden...