Simten Çalışıyor
@Simtenn
İnstagram; Kitapokuyan_bir_hayal
YouTube; Kitap Okuyan Bir Hayal
233 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Geçtiğimiz yıldan düne kadar, gittiğim her yere babamın hayaletini götürmüştüm. Annemle Kona'nın bana her baktığında babamın hayaletini görmelerine ve asla iyileşmemelerine yol açmıştım. Her saniye ona bakarak, onu hissederek hüznümün gittiğim her yere, görüştüğüm herkese bulaşmasana sebep olmuştum. Tıpkı Zaina’nın kırık kalbinin lanetini her yere taşıması gibi. Nos'un sırtında, diğerlerinin asmasına yardım ettiği “acımasız katil" yazan bir etiketle dolaşması ya da Marlo'nun kötülüklerini telafi etmek için her an iyilik yapmazsa ciğeri beş para etmez biri olarak öleceğini düşünmesi gibi.
Babam dün de yoktu. Öyleyse takvimde bugünü gösteren sayının hiçbir
önemi yoktu. O artik takvimdeki hiçbir sayıda var olmayacaktı.
Benim döngüm kırılmıştı ve artık çok net görebiliyordum ki hepimiz bundan daha fazlasıydık, daha iyisiydik ve hepimiz bundan daha iyisini yapabilirdik.
Reklam
"Sanatçı ruhlu kişiler diğerlerinden farklı düşünce yapılarına, farklı yaşam tarzlarına sahip oldukları ve dünyayı farklı algıladıkları söylenir ama bence bu saçmalık. Zaten her birimiz dünyayı farklı algılıyoruz. Kimse özel biri olarak doğmuyor ve sanatçı ruhlu olmak diye bir şey yok, isteyen herkes sanatçı olabilir ama elbette bir şey için uğraşmazsan ve fedakarlıklarda bulunmazsan o şeyi elde edemezsin."
“Ne yapacağımı, ne yapmam gerektiğini bilmemek beni mahvediyordu. Belirsizlik beni yavaş yavaş, hissettirmeden yutmuştu ama çok çabuk sindiriyordu.”
“It was the feeling of a body heavy with child, a hand on the wide curve of a stomach, whispering sweet nothings of warm love. It was the way the humans felt amongst the wolves, like they'd once been lost but had finally found their way home. It was a wolf who didn't belong anywhere finally finding somewhere he could stay, somewhere he could call his own. It was so big, so much bigger than I thought it could ever be, so much more expansive than it should have been. It was the way we trained together, the way we laughed together, the way we ate together on Sundays because it was tradition. It was how we loved each other and would die for every single person in this pack pack pack.”
I took his hands in mine. He watched me carefully, always trusting. He wasn't that kid who'd never had a root beer before.
He was my Alpha.
My brother.
My friend.
My tether.
He was afraid, though. It was small, and well hidden, but it was there. It was you're gonna get shit for the rest of your life. It was you're not good enough. It was you're not strong enough.
It was ghosts. It always came back to ghosts. They don't love you. They need you. They use you. The magic in you is a lie.
And maybe they would always haunt us. Maybe we would never truly be free.
But their words were buried under the call of packpackpack.
Reklam