Bir bahar dalında çiçek açar iyilik,
Güneşle uyanır, umutla başlar her gerçek.
Ama rüzgar sert eser, dal kırılır,
İyilik, bir gölge gibi yere savrulur.
Kötülük bir kılıç, keskin ve soğuk,
İyilikse bir mum, titrek, küçük.
Karanlık üfler, ışık söner,
İyilik, hep yenik, hep bir köşede gölgen.
Dost eli uzatır, düşman bıçağı sallar,
İyilik güvenir, kötülükse hep ayakta kalır.
Bir tebessümle başlar her güzel niyet,
Ama dünya döner, kirletir o saf gerçeği elbet.
İyilik, bir nehir gibi akar sessizce,
Ama çağlayanlar yutar onu gürültüyle.
Kendi yolunu bulamaz, kaybolur izlerde,
Kötülükse hep bir adım önde, hep bir zaferde.
Ey iyilik, sen bir masal, bir eski şarkı,
Dinleyen az, unutan çok, yankın kaybolur.
Belki bir gün, bir kalpte yeniden doğarsın,
Ama bu dünya, seni hep susturur, hep yorar