Babam, Doğu Akdeniz'de çok yaygın olan, hassasiyetleri ve aidiyetleri "idare etme" huyundan bütün kalbiyle nefret ederdi; örneğin misafirlere, "Aman dikkat! Filanca Yahudi'dir", "Falanca Hristiyan'dır!", "Feşmekan Müslüman'dır!" denilmesinden. Herkes "biz bizeyken" ettiği sözleri kendine saklayıp güya ötekine saygıdan kaynaklanan, aslında aşağılama ve tiksintiyi yansıtan sıradan, ağdalı kaliplarla konuşmaya heveslenirdi. Sanki iki taraf iki ayrı türe ait varlıklarmis gibi..
"Şeyhim beni 70’lere ışınla,
3 milyar saniyem bitmeden önce
Sonsuzluğu bükeyim, kalan ömrümce.
Tasavvuf strese iyi geliyor bence.
Bir fırt ab-ı hayat versene şeyhim
Dindirsin faniliğin hararetini.
Bitsin mutat prova, deney, tatbikat;
Ecel formalitesi, azap rutini.
Şeyhim nedir bütün bu illüzyonlar seraplar?
Aşk üçgeni, meşk dairesi, kudret karesi,
Zeval kulvarındaki zırhlı araçlar?
Şimdi yani tam şu an kaderde ne var?
Şeyhim adım kara listede, aha!
Görünmüyor hicret rotasındaki vaha
Açamam, açamazsın, açılmaz şeyhim,
Sıfırın ortasına bir delik daha.
Şeyhim 14 milyar yıl ne çabuk geçti
Yaş kırk oldu kırklara karışamadım
Ben defterden sildim ölümsüzlüğü
Şeyhim kainata alışamadım."