“Eğer bunu okuyorsan, sana ihtiyacım var, bil.”
Sesim sustuğunda kelimelerim yürüdü sana,
Adını anmadan buldu yolunu kalbine.
Herkes güçlü sandı beni,
Bir tek sen görmüştün içimdeki eksik yeri.
Geceler uzadıkça yüküm ağırlaştı,
Omuzlarımda taşıdığım suskunluk yoruyor artık.
Bir adımın, bir “buradayım”ın
Bütün karanlığı dağıtacak kadar güçlü olduğunu
Sana hiç söylemedim.
Ben kimseye muhtaç değilim diye öğrettim kendime,
Ama bazı insanlar ihtiyaç değildir,
Nefestir.
Yokluğunda yaşarsın ama
Her an eksik.
Eğer bunu okuyorsan,
Bil ki bu bir çağrı değil sadece,
Bir itiraf.
Dön ya da dönme…
Ama bil:
Sana ihtiyacım var.