Sevgi... kaderin sessiz bir mimarıdır. Kimi zaman bir bakışta saklıdır , Kimi zaman bir sessizlikte.
Hayat hengamesinde belki de en çok ihmal ettiğimiz şeydir oysa: Sevmek belki kendini, bir başkasını , bir şiiri , bir umudu belki de yaşamı.. Bazen fark etmesek de içimize işler; o burukluk bir cam kesiği misali canımızı acıtır. Sevgisizlikle sınanın her çocuk bir gün rengini kaybeder ve iç çekişleriyle yalnızlık denizinde boğulur. Oysa ki sevgi, tam da bu sessizlikte filizlenir. Merhametin çatlaklarından sızılarak Umut vaat eder. Ruhumuzda yıkılmış köprüleri harabeleri yeniden inşa eder kaybedilen benliğimizi buldurur.
Hepimiz biliriz ki benliğimizin mimarıyız ve inşasının temelini atmak için belki bir duvara , bir köprüye ve belki de sevgi harcına ihtiyaç duyarız . Çünkü bu eksiklik tamamlanması mümkün olmayan eksiklik değildir. Içimizde yaşadığımız bir iç çatışma ambargosudur, birer isyandır . Sessizliğe gömdüğümüz bir isyan. Düşünsenize, bir savaşın ortasında açan tek çiçek neyi değiştirebilir? Belki de hiçbir şeyi..
Ama belki de her şeyi kim bilir ? Işte sevgi de budur. Yeri gelir, umudun en solgun anında yeşerir. En yaralı haliyle bile insana yeniden başlama umudu verir iyileştirir ruhuna güç verir.
Kahkahaların içinde gömülü bir ritimdir bazen sevgi. Ya da kaybolmuş bir melodinin en doğru notası...
Sevgiye aç olduğumuz evrende yaşam mücadelesi veriyoruz. Belki de en çok ihtiyaç duyduğumuz bir kavramdır " seni seviyorum" diyebilmek basit ama bir nevi derin duygu .
Peki şimdi size soruyorum :
Sevgi siz misiniz? sevgisiz misiniz ?
#Elifsümer #yazar #şair