"... hem tarifsizce yorgun ve kırgınım, hem bilmediğim, ifşası yasak bir hastalığı senelerdir çekmeye o kadar alışmışım ki yaşamak aslen nerelidir, nasıldır kimlerle geçinir bilmiyorum. Herhalde ona aldırmayanlarla ya da, neyse."
"Zira yaşamaktan duyduğum ıstırap da sanki biraz yaşayamamaktan gibiydi. Ya da onu görememekten, dışarıda kalmaktan, ayrı olmaktan ve onjn mevcudiyetini hep hissedip kabul görmemekten."
"Yeni yetişen neslin rahatlığı, özgüveni, utanmaz arlanmaz, sıkılmaz -doğru, sıkmak varken niye sıkılsın- kaldırım kargası gibi her şeye üşüşmesi, hiçbir şeyin sahibini aramaması, en basit şeyi en yüksekle kıyaslaması, bunu yapıp da ayıplanmaması pek tuhafıma gidiyor, midemi bulandırıyordu. "