Genelde Elif Şafak kitaplarını severim , hoş bunu da sevdim ama sanki kurgu konusunda daha iyi olabilirdi. İncir ağacının hikayeyi anlatması iyi bir fikir kitaba bir cazibe eklemiş ancak çok fazla olduğu için sonlara doğru sıktı ne yalan söyleyeyim. Kuzey-Güney Kıbrıs çatışmalarının etrafında dönen imkansız bir aşkın hikayesi anlatılmış. Önce ayrılık sonra kavuşmanın yaşandığı bu hikayede kavuşma kısmı çok hızlı geçilmiş. Bir de zaman yönünden tutmuyor sanki olaylar birbirini. Ne zaman ayrıldılar, ne zaman barıştılar, ne zaman çocukları oldu da bu kadar büyüdü hiç dikkat edilmemiş. Yine de okunabilecek kitaplar listemde.
"Bunu sadece insanlar yapar" dedi Kostas. "Hayvanlar yapmaz. Bitkiler yapmaz. Evet, ağaçlar bazen diger ağaçları gölgelerler, yer, su ve besin için rekabet ederler, hayatta kalma savaşı verirler... Evet, bocekler birbirlerini yerler. Ancak kişisel çıkarları için toplu katliam, işte o bizim türümüze özgü."
Her hayat birden çok iplikle dokunurken ve ne doğum dediğimiz şey yegane başlangıç ne de ölüm tam olarak bir sonken; nereden başlatılır ki bir insanın hayat hikayesi?