Sofia Ru Jade
@SofiaFerrara
Okur-Yazar
Ph.D. in Community Psychology, M.Ed. in Education, Bachelor’s in Theology
İstanbul & USA
1034 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitapları Kurtaran KediEdebiyat & Roman
Ah şu kediler! İstanbul’u sevme nedenim. Onlar da olmasa çekilecek şehir değil. Kedilere olan bu düşkünlüğümden sebep, kedili kitaplara ayrı bir sempatim var. Japon yazar Sosuke Natsukawa’nın ‘Kitapları Kurtaran Kedi’ kitabından bahsetmeden geçmek haksızlık olur. Adında hem ‘kitap’ hem de ‘kedi’ var. Muhteşem bir kombinasyon. Masal tadında bir kitap. Natsukawa’nın uluslararası ün kazanmasını sağlayan bu kedili kitabı keyifle okudum. Yazarın modern dünyanın hızlı tüketim, yüzeysellik ve faydacılık anlayışına karşı yazdığı, kısa ama yoğun alegorik romanı damakta farklı bir tat bırakıyor. Karşılaştığım her kediye, “Bana bir mesaj getirmiş olabilir mi?” diye bakarken buldum kendimi. Hoş, ben kedilerle hep konuşurum da henüz benimle konuşanı çıkmadı. Kitapları Kurtaran Kedi, bana bir umut vermedi desem doğru olmaz. Okuru mutlu eden kitap sayısı çok azdır. Sırf bu yüzden, okunmayı hak ediyor bence. İşte bu sevimli kitaptan bir alıntı: “Ne ölçüde iyi yapılmış olursa olsun, sahte olan sahtedir.” (s. 164)
Zemberekkuşu'nun GüncesiEdebiyat & Roman
Oku oku bitmeyen, okudukça yazarın bir taraftan yazmaya devam ettiği sanrısına kapıldığım kitap, ‘Zemberekkuşu’nun Güncesi’ bir Haruki Murakami klasiği. Murakami’yle kuyuya inmeye, konuşan kedilerle
Gündüz ŞeytanlarıEdebiyat & Roman
Yazarlığının ilk döneminde Batı edebiyatı ve estetiğinden, ilerleyen yıllarında da geleneksel Japon kültüründen güçlü biçimde etkilenen Japon yazar Cuniçiro Tanizaki’nin ‘Gündüz Şeytanları’ kitabı,
Katilin DevasıEdebiyat & Roman
Belçikalı yazar Amélie Nothomb, “Katilin Devası” ile garip bir serüvenin içine sokuyor okuru. “Herkesin sırları var mıdır gerçekten?” İşte ben bu soruyu sorup durdum kendime. Hayatın, insanı ne tarafa götüreceğini kestirmenin mümkün olmadığını, o hayat geçip gittikten sonra fark ediyor sanki insan. Anda ne olup bittiğini idrak etmek pek olası değilmiş gibi. Peki, hayatta herkes hak ettiğini mi yaşıyor? Büyük sorular bunlar. Çoğu da cevap almak için sorulmuyor genelde. Zaten bir kısmının cevabına erişimimiz doğrudan kapalı. Beyin jimnastiği yaparken sorduğumuz bu sorular arasında gidip gelmek rahatlatıyor olabilir mi bizi? Belki! Ama “Gerçekten yaratma kabiliyeti olan insan sayısı çok az. Çoğunluk kendinden öncekileri az ya da çok bir yetenekle kopyalamakla yetinir ki onlar da genelde başkalarını kopyalamışlardır.” (s. 64) Amélie’nin bu ilk kitabında ortaya koyduğu ise tam anlamıyla özgün. Japonya’da doğup babasının mesleği nedeniyle ülke ülke gezmiş olması sonucunda ortaya çıkan çok kültürlülükten ya da benim kullanmayı tercih ettiğim ifadeyle karma kültüre sahip olmaktan mı ileri geliyor bu özgünlük? Keşke bilmenin bir yolu olsaydı, ama yok! Ne demek istediğimi anlamak için kitabın ana karakteri Nobel ödüllü yazar Prétextat Tach ile gazeteciler arasında geçen (özellikle Nina) konuşmalara bakmalısınız. Yani Katilin Devası’nı okumalısınız. “Ne mutlu görmeden inananlara.” (s. 30)
Yedi UlakHikaye (Öykü) Edebiyat
“Yedi Ulak,” İtalyan yazar Dino Buzzati’nin öykülerini derlediği bir kitap. Kendine has mizah anlayışıyla Buzzati, insanın çağlar boyu süregelen ahmaklığının boyutlarını okurun önüne özenle sererken, yaşamın ne anlama geldiğini okuru sorgulamaya zorluyor. Ölüm, kader ve yalnızlık konularını farklı bakış açısıyla işleyen Buzzati, “merak edin de biraz siz çaba gösterin hayatı anlamak için” gibi bir zorlayıcılığı hissettiriyor. Şaşırtıyor okuru. Kurgu, beklenen sonlara hiç götürmüyor, çünkü hayatta hangimiz neyin nasıl sonlanacağını öngörebildik ki! “Belki de gerçek sandığımızdır hayal olan!” dedirtiyor sonunda. “Yılların insanın neşesini hiç yitirmeden geçtiği, büyük nehirlerin olduğu topraklara gidiyoruz.” (s. 109) gibi bir hayalin de peşine takılmamıza neden olabiliyor sonra. Ve böylece Buzzati, insanın beklenti ve bu beklentiler neticesinde oluşmuş hezeyanlarına buruk bir tebessümle bakmasını sağlıyor okurun. Hep bekliyoruz. Hayatımızın, bir şeylerin gerçekleşmesi için çabalamak üzerine kurulmuş olduğunu yazarın yardımıyla görüveriyoruz bu bekleyiş sırasında mesela. Biz bekliyoruz, ama hayat beklemiyor hiç. Beklerken, bir de bakıyoruz ölmüşüz! İşte kitaptan bir alıntı: “Belki de çok geç bir zamanda yola koyulmuştum.” (s. 17)