"O benim arayışımı, çaresizliğimi, mücadelemi biliyor ve görüyor. O var." dedim kendi kendime. Bir an için bunu kabul ettiğimde içimde hemen bir hayat belirdi ve var olma olasılığını ve mutluluğunu hissettim.
Ne yapmış olursam olayım bütün işlerim -er ya da geç- unutulacak ve ben de olmayacağım. O halde ne diye çaba göstermeli? Bir insan bunu nasıl göremez ve öylece yaşar! İşte şaşırtıcı olan şey bu! İnsan sadece hayatla sarhoş olduğunda yaşayabilir ve ayıldığında bütün bunların sadece bir aldatmaca, aptal bir aldatmaca olduğunu görmezlik edemez!