Sone
@Sone7
Ben zamanın ötesinde bir ışık hecesiyim
54 kütüphaneci puanı
231 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İnsan, hayatı kendine en fazla keder ve acıyı veren kalbinin sahibi gibi seviyor. Acısı söndükçe onu affediyor. Elem ve keder aşıladıkça sevgisini düşünerek bağışlıyor. Hayatın ne kadar zalim olduğunu kendi de tecrübe edenler bile ölümün korkunç yüzünü gördükleri dakikalarda hayata bağlanmak ve ondan ayrılmamak arzusunu göstermiyorlar mı?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ölüm, sen hayattan daha vefalısın. Daha merhametlisin. Fakat birbirleriyle sevişen, birbirine bağlı ruhları bir anda uyutsaydın herkes senin etrafında heyecanla dolaşır, senin kucağına büyük bir zevkle atılırdı, heyhat! Sen de birbirini seven ruhları bir daha buluşmamak üzere ayırıyorsun.
"ölümün bu kadar korkunç olması, belki bizden uzak bulunmasındadır. Ölüm, hayat kadar zalim değil. Onun kimseyi ağlattığı, inlettiği işitilmemiştir. Onun kucağında, hayatın zulümünden fazla inleyenlere tesadüf olunmamış. Belki de ölümü bu kadar soğuk ve çirkin gösteren yine zalim hayattır. O, zulmünü daha iyi yapabilmek için herkesi ölümden uzaklaştırmış, hayattan daha vefalı olan bu zavallıdan herkesi nefret ettirmiştir."
Hayat o kadar zalimdir ki... Herkese başka noktalarda, çeşitli olaylarla acıyı aşılar. Servetin kucağında mutlu olduğunu sandığımız bir insan, bir aşk uğruna inler. Sevgilisini kucağında uyutanlar da fakirlik ve açlığın kollarında mücadele eder. Gerçek saadet, arzu ve emellerine dindiği, son bulduğu dakikaymış. Galiba arzu ve emeller ancak ölümün soğuk kucağında diniyor, acı şikayetler ancak o karanlık mezarda susabiliyor.
Hayatta saadet bulamayan insanların tek tesellisi ölümün kucağındayken sık sık hatırlanabilmeleridir.