Hakkikat dışının yaşamın koşulu olduğunu kabul etmek: açıkçası bu,tehlikeli bir biçimde alışıldık değer duygularına direnmek demektir;buna cüret eden bir felsefe yalnızca bunu yapmakla bile iyinin ve kötünün ötesinde konumlanır.
Matematiksel noktalar hakkında ne tür tartışmalar yürürse yürüsün,fiziksel noktalar, yani gözle ya da muhayyileyle bölünmesi ya da azaltılması mümkün olmayan izam parçaları olduğunu kabul etmek gerekir.
Saçmalık ve insanın kendi düşünememe çabası sonuç-itki ilişkisi taşır. Toplum insanlarının en büyük hastalığı tam olarak budur. Nedendir bilinmez ama böylesi en kabul görendir.
Tüm doğada zihin ile bedenin birliğinden daha gizemli bir ilke var mıdır? Sözde manevi töz maddi töz üzerinde o kadar etki elde ediyor ki,en incelikli düşünce en kaba maddeyi hareketi geçirebiliyor. Gizli bir dilekle bize dağları yerinden oynatacak ya da gezegenleri yörüngelerinde kontrol edecek güç verilseydi,bu kapsamlı otorite bile daha olağanüstü ya da idrakımızın daha ötesinde olmazdı. Fakat bilincimizin yoluyla istençteki herhangi bir güç ya da enerji algılıyor olsak,bu gücü bilmemiz gerekir;sonuçla bağlantısını bilmemiz gerekir yani zihin ile bedenin gizli birliği ve birçok örnekte birinin diğeri üzerinde etkide bulunmasını sağlayan niteliklerini bilmemiz gerekir.
Esneklik,yerçekimi,parçaların bağıntısı,itki yoluyla hareket aktarımı;muhtemelen doğada bulup bulabileceğiniz nihai nedenler ve ilkeler bunlardır ve eğer doğru bir inceleme ve muhakemeyle belli görüngülerin izini bu genel ilkelere ya da yakınına kadar sürebilirsek kendimizi yeterince mutlu sayabiliriz. Doğal türde en kusursuz felsefe bile cehaletimizi ancak bir süre daha savuşturur.