Karmaşa her tarafı kaplamış insanları etrafından koşturuyor. Meraklı ruhlar birbirlerini izliyorlar, duygunun ne olduğunu unutmuşlar bilinen kalıplara uyum sağlayıp benliklerinden olmuşlar. Benzer insanların arasından ilerliyorum, bir farklılık yapıp düşüncelerimi sunuyorum cevap olarak duyduğum sesler zihnime kazınıyor. İnsan kendisini iyileştiremiyor veya istemiyor. Hüzünlü sonunu işlemiş defterine zamanın geçmesini bekliyor, kendisinin hazırlamış olduğu sonu istiyor. Sözler dilime dolanıyor bu gece hem ağır hemde yüreğim izin vermiyor gerçekleri görmeme. Hislerimi tekrar kaybediyorum üzüntü yok pişmanlık yok. Gözlerimden çıkan yaşlarla çürüyorum. Kendi yaptıklarını görmeyen insanlara lanetler okuyorum. Belki de yaşadıklarını hakketmişlerdir... Geriye kalan tek şey acı çekmeleridir ya da çözümün bu olduğunu düşünüyorlardır. Gecenin karanlığını bile hak etmeyen ruh cezasını bulur muydu? Ya da kendi karanlığında yok olup giderse affedilir miydi?
Reklam
Sözler değerini kaybediyor, bir yıldızın ışığını kaybetmesi gibi. Heyecanla içimi açıyorum mutluluğumu etrafa saçıyorum tam iyiyim derken biri geliyor... Kalbimde ki çiçekler soluyor, yaprakları teker teker yere düşüyor. Klasik bir romanın klasik satırlarını yaşıyoruz. Benliklerimize gizlenen cümleleri saklıyoruz. Günden güne sınırlar konular bir yerde sıkışıp kaldım, ne yazık ki sesim çıkmıyor sadece fısıltımla içimde ki laneti aktarıyorum. Günden güne hatalar gözüne perde olacak hayallerle yaşayıp gerçekliği yitireceksin o zaman ise belki anlarsın bizleri. Ya da biz zannettiğin insanları.
Etrafımda uçuyorlar, düşüncelerimi hava da görüyorum. Hepsi birer birer bana yaklaşıyorlar aklımın içine girip kalbimde yer ediniyorlar. Yavaşça artan duygularımla baş etmeye çalışıyorum belki durulurlar diye. Sahte kahkahaları işitiyorum bana hiçte uzak gelmeyen seslerin içine giriyorum. En ufak ses kulaklarımda her sesi duyuyorum en uzakta ki yalanın fısıldanmasından tut kurnaz planların ilk adım seslerine kadar. Görüyor ve duyuyorum ama haraket edemiyorum.
Yine gözlerimin önündesin kendini yine sana özel kazdığım mezardan çıkarmışsın. Üzerine örttüğüm topraklarla beni gömerken nefes almam için dudaklarının olduğu bir boşluk bıraktın. Ruhumu çalma çabana kanıp ufak bir şekilde gülümsüyorum. Ne yazık ki beyaz gözüken tenim içinde ki siyah ruhu kapatabiliyor. Ruhumu ölüme bırakıp hayatını izliyorum. Arkamdan gelmeyeceğini bile bile... Nefesinle devam ediyorum.
Bedenimi döndürüyor elerimi tutuyor ve sert bir şekilde yere atıyor. Kalkmaya zaman vermeden daha fazla ileri gidiyor. Pes etmiyor yerde vücudunu döndürüyor ve işi bittiğinde durmayan dünyanla seni baş başa bırakıyor. Lanet okuyan bir bedenin düşünceleri... ruhunu çürüteni zihninde bitiriyor. En azından bir şans.