Ipek Montanari
@SoundOfSilence8
çevirmen
10 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Kitap 2058 yılında geçiyor, her şey ağ üstünden ve okurken size sık sık "Hadi canım" dedirtiyor. Bu bağlamda oldukça akıcı bir okuma yapmış oluyorsunuz. Ayrıca öyle bir sonu var ki, şok üstüne şok yaşatıyor. Hayatımda okuduğum en ilginç roman diyebilirim.
Eğer bilimkurgu seviyorsanız, özellikle black mirror tarzı konulardan hoşlanıyorsanız bu kitaptan keyif alırsınız.
Belirtmeden geçemeyeceğim, kitapların görünmez kahramanları olarak gördüğüm çevirmenler... Muazzam bir çeviri olmuş.
Yorumunuz için teşekkür ederim. Başka kitaplarda da görüşmek dileğiyle,
7/10
2025 114. kitabı
Éric Metzger’in Orpheus’u, kadim mite yaslanan ama modern yalnızlığa seslenen bir roman.
Orpheus bu kez lir değil, bitpazarından alınmış eski bir telefon taşıyor yanında. Louis’in ölmüş babasına ulaşmasıyla başlayan hikâye, daha en baştan gerçekle hayalin sınırlarını siliyor.
Eurydike artık bir kişiden çok bir özlem; Orpheus’un yolculuğu ise bir kavuşmadan çok arayışın kendisi.
Metzger bize şunu hatırlatıyor:
“Cehennem yeraltında değil; modern insanın içinde.”
Trajedi yine aynı soruda saklı:
İnsan kaybetmeyi bile bile neden dönüp bakar?
Ayrıca çevirisi için İpek Ortaer Montanari'ye de teşekkür etmek isterim.Metnin akıcılığını ve atmosferini çok iyi taşımış.
Melankolik, karanlık ve etkileyici bir metin.Modern zamanların Orpheus’u ile tanışmak isteyenlere…
Teşekkür ediyorum Ömür Hanım. Sevgiler,
Bir dönüp baksam kaybolacak gibi
Modern insanın gecesi ve gündüzü ya da başka bir deyişle; kayıpları ve arayışları. Kitapta iki karakter var Eurydike’sini arayan ve bunun için Hades’in derinlerine inmeyi göze alan Orpheus ve Yıllar sonra yaşadığı kaybı geri döndürebilme umudunu yaşayıp delilik sınırlarında dolaşan Louis. Ben özellikle kitap içerisinde Orpheus’un ara ara attığı Facebook mesajlarını çok sevdim, mitoloji ve modernleştirilmiş mitoloji hikayelerinden alıntılar ise tamamen bonus gibiydi. İpek Montarani’nin çevirisini ise atlamamak gerekiyor. Kitabın bu kadar akıcı olmasına katkısı çok büyük. Yine de söylemeden geçemem Louis’in hikayesi bana daha çok geçti, belki de Orpheus’u sert gerçeklik içerisinde gördüğüm için. Bir de kitapta kendisi ile telefonda konuştuğu kısacık sahne kesinlikle çok etkileyiciydi. Hatta bence babasıyla bütün konuşmalarından daha etkileyiciydi. Neyse susuyorum. Başka bir kitapta görüşmek üzere
Orpheus mutlu olmaya çalışmıyor, ama herkes gibi mutlu olmak istiyormuş gibi yapıyor.
Yorumunuz için teşekkür ederim. Başka kitaplarda görüşmek dileğiyle.
Dünya gerçekten de kuşların anlattığı kadar güzel mi?
Diyor kitabında 
André Gide
Yorumunuz için teşekkürler
