"Herkesin iyiliği sözde.." diye anlatmıştı anneannem o günleri. İnsanın özünün kötü olduğuna inanıyordu. İnsan, iyi insan olmak için çok çabalamak zorundaydı ama kötülük için çabalamaya gerek yoktu. Bunu hayat ona göstere göstere öğretmişti.
Kendimi tanıyabilmek için üst üste koymaya çalıştığım taşlar yerinde durmuyordu, bir bütün olamayan hayatıma bakamıyordum, bakıp kendi hayatımı yorumlayamıyordum.