“İmran bana layık biri değilmiş, öyle diyor. Oysa beni tamamlıyor. Ben kendimi bildim bileli eksik biriyim. Saflığımız ve aşkımızın gücü kelimelere dökülemez.”
Aynı anda hem kayıtsız hem de ilgili görünebilen, başkasına ihtiyaç duymayan, zarif bir izlenim bırakan, oyuncak bebekleri elinden alınmış, anne olmuş, çocuğunu toprağa vermiş bir koz çocuğunun bakışı…
Kocası hastalanıp öldüğünde sevinmişti. Çünkü kaynanası artık oyuncak bebeklerini saklamayacak, elbisesini toprakta kirlettiği için onu azarlamayacaktı.