“Sanırım seride az sevdiğim kitap bu olacak” diye başladığım kitabı ağlaya ağlaya bitirdim.. rs dönemime denk geldiği için de biraz uzun bir zamana yayarak okudum.
Tanışma sahnelerini sevemedim, biraz yapma gibi hissettirdi, sahnenin etkisinden dolayı kadın karaktere de çok ısınamamıştım açıkçası. Şuanda da favorim değil ama baştaki soğuk enerji yok oldu ve seviyorum Anlaşmalı evliliği bilmiyordum ve okurken bu trope kucağıma düştü ahahaha anında modumuz değişti tabi
Genel itibariyle yazarın kalemini çok seviyorum ve comfort yazarım aslında Ama çok alışmışım ve farklı şeyler de görmek istediğimi fark ettim. Her kitabında ana karakterler o kadar mükemmel ki.. bunu severim tabi ki ama hep “ sen çok iyisin ve sen çok yeterlisin..” cümlesi etrafında dönüyoruz biraz ve bu alışkanlığı sevemedim sanırım.. Ve yan karakterlerin iğrenç özelliklere sahip olması.. şaşmaz. Hele bu kitaptaki karakter EN NEFRET ETTİĞİM OLABİLİR, PİSLİK HERİF.!!!
Son 150 sayfa.. Durup durup ağladım yaa.. Yani yazarın ennnn sevdiğim özelliği karakterlerine doğru zamanda doğru cümleleri kullandırması.. Öyle bir afallatıyor ki beni direk ağlamaya başlıyorum
Eleştirim genel kitaplarına dair yaptığım bir eleştiriydi. Sadece bu kitap odaklı baktığımda duyguları ani gelişti gibi hissettim ama belli bir noktadan sonra inandırıcılığı çok yeterliydi ve öncesine çok takılmadım, üvey annelerin hepsinin kötü özelliklere sahip olması da zorlama gibiydi, ana karakter dışındaki insanlar da iyi özelliklere sahip olabilirler ve biraz bu yazarda bunu görmek istiyorum artık.. ama akıcıydı ve yine kalbimi kırıp, yine onardı