Bu hayatı yaşamayı asla beceremediğimi, öğrenmek için de artık çok geç olduğunu anlıyor, yaşamım boyunca içimde karanlık kuyuya sabit bir şekilde bakmaktan başka bir şey yapmadığımı düşünüyordum.
Bazen kendime öyle acıyorum, öyle utanıyorum ki hissetiklerimi somutlaştırmak istiyorum. Bazen de o kadar duygu yüklü oluyorum ki, hiç bir şey hissetmemek istiyorum,bunları uzaklaştırmaya yardımcı oluyor. Bazen de mutlu olduğumu fark edip olmamam gerektiğini kendime hatırlatıyorum.
Birtakım şeyler kırılır, bazen kırılanlar onarılır, fakat çoğu durumda fark edersin ki kırılan ne olursa olsun hayat o kaybı telafi etmek için yeniden şekillenir, bazen de muhteşem olur bu şekilleniş.