Okuduğum kitabı kaybettim, bir haftadır arıyorum ve bulamıyorum. Bunun için gerçekten çok üzgünüm. Mutsuzluğumun sebebini soran arkadaşlarıma nedenini anlatıyorum, bunun için mi diyorlar... Yenisini alırsın diyorlar... Sanırım biz kendimizi de duygularımızı da düşüncelerimizi de hep böyle feda ettik yenilerine... Oysa eski bir başkadır, öz'dür.. Ben o kitaptaki satırların altını çizdim, noktası virgülüne kadar o kitabin cumlelerini okudum... Her neyse daha once yine boyle bir sey yasadim ve bundan hic haz etmiyorum. Tesellileri de sevmiyorum hic gerçekçi degiller. Kitabım için teselliye ihtiyacım yok onu bulmaya ihtiyacım var sadece. Her an mutlu olmak zorunda değiliz, bir kederimiz de kaybolan kitabımız için olsun...
Bir insanın gerçek karakterini degerlendirebilmek için her zaman onun kendisi için seçmiş olduğu veya izin verdiği çevreyi tam anlamıyla göz önünde bulundurmalıyız.