.....doğallığını yaşayan bir insana neden ters bakıyor ve onu sömürüyorsun;
sana verileni alıyor, senden isteneni veriyorsun da neden sana sevgiyle verilen şeye karşılık vermiyorsun; neden, düşmek üzere olan birine bir çelme de sen takıyorsun, ya da düşmüşü tekmeliyorsun; hakikati söylemenin gerekli olduğu durumlarda yalan söylüyorsun ve neden yalana karşı
olacağına hakikate karşı koyuyorsun...
İlk arkadaşım babamdı. Doğduğumda babam tam şimdiki yaşımda elli altı yaşındaymış. Ben altı yaşımdayken kalp krizi sonrası ölmüş babam. Tam kırk yıl bekledim babamı. Geri gelmeyeceğine karar verdiğimde “Babam Öldü” şiirini yazdım. (Mustafa Ruhi Şirin)
Yazan bir anne olarak evladımla kıyamete dek vedalaştığımda artık tek bir kelime bile yazmak istemem sanıyordum. Fakat tam tersi oldu. Yürekte hapsedilen her şey ağırlaşıyordu. Yazılan, yazdıkça sanki hafifleyen bir yükün altında ezilmekten azat oldum. (Ayla ABAK)