Sümeyra
@SuMeYra7
Makine ve malzeme mühendisi
Fransa
Fransa, 22 Haziran 1999
135 okur puanı
Ağustos 2015 tarihinde katıldı
Kitabı bitirdiğimde ilk izlenimim, ortaya konan emeğin büyüklüğü oldu. Özellikle kaynaklar, dipnotlar ve döneme ait belgelerle birlikte değerlendirildiğinde son derece titiz ve kapsamlı bir çalışma
Kitaba başlamadan arkasını önünü, sayfalarını ve duruşunu bir incelerim. Daha elime ilk aldığımda sevmeyeceğim tarzda bir kitap olduğunu anlamıştım aslında. Nasıl mı ? Siyah fonlu sayfalar ve
Yabancı yazarlardan ve psikologlardan okuduğumuz "farkındalık ve anın içinde kalmak" gibi insanın kendine dönmesini ve zihinsel rahatsızlıklardan uzak durmasını sağlayan terapi şekillerini hep tasavvuf ve tefekkürle bağdaştıran müslüman yazarlar bulmayı umuyordum. Kitabı elime aldığımda böyle olacağını sandım, fakat umduğumu bulamadım. Ana fikirler gerçekten güzel, ama Uğur Koşar bunlara çok yüzeysel değiniyor. Asla tefekkür hakkında düşünmemiş biri bana katılmıyor olabilir tabii : "ben bunu nasıl daha önce düşünmedim" diyor olabilir okurken. Anladığım kadarıyla bu kitap bir çok insana dokunmuş ve hayatlarında bir dönüm noktası olmuş.
Fakat ince konulara değinmesine rağmen ("anlama tefekkür et" ya da bedenini sevmek ve yaratıldığı şekilde kendini kabul etmek gibi) bu konuların gerektirdiği derinliğe asla inmiyor.
Kısacası, adında tevekkül ve tefekkür olan bir kitap için yazım şeklini ve içindekileri çok hafif buldum.
Kitabın artısı ise içindeki hadis, ayet ve kıssalar.
Dönemin siyasi ve felsefi yanlarını yansıtan, roman içinde roman halinde, tadına doyulmaz akıp giden bir Halide Edip Adivar eseri. Kalp ağrısının son bulduğu nokta. İç içe geçen hayatların alabileceği şekiller ve insanların doğuma, savaşa, hastalığa, geçen yıllara ve ölüme alışması kadar tabii bir kitap.
Franz Kafka'nın bu edebi olmayan eseriyle başlamak çok doğru değildi sanırım. Yani demem o ki, onu bir yazar olarak değil de insan olarak tanımakla başlıyorum olaya. Ve bu, kitap okurken çok da yapmak istediğim bir şey değil açıkçası.
Babasına yazdığı bu mektupta "içini dökmek" gibi bir niyeti vardı belki ama yazarken bile babasından çekindiği için tamamen özgürce davranamamış. Aslında ebeveyinlerimizin üzerimizdeki sonsuz etkilerini anlıyoruz. Psikolojik açıdan yaklaşıldığında çok değerli bir yazı.
