Yaptığım her şeyi karşılıksız yaptım ben, aynısını yapmayacak olanlara bile. Çünkü içimden geliyordu, çıkar için değil, samimiyet için yaptım. Sevdim, değer verdim, inanıp emek ettim ama bazıları iyiliği alışkanlık, sevgiyi ise mecburiyet sandı. Bir gün anladım ki, bazı kalpler iyiliği bile yük görüyor. O gün sustum, zira anlatmak faydasızdı. Artık ne kırıldığımı belli ediyorum ne incindiğimi. Sadece içimden "hakkımı helal etmiyorum" deyip geçiyorum, çünkü bazı insanların kalbi, iyiliği hak edecek kadar temiz değil.